Η μεγάλη ανάπτυξη των επικοινωνιακών μορφών του διαδικτύου στις μέρες μας έχει «δημιουργήσει» ένα νέο μοντέλο ευαισθητοποίησης. Μιλάω για την «ευαισθησία του καναπέ».

Θυμάστε την εποχή (όχι πολύ καιρό πριν) που τρώγαμε στο σπίτι μας μπροστά απ’ την τηλεόραση, ενώ βλέπαμε τους Γιατρούς Χωρίς Σύνορα να προσπαθούν να σώσουν τα παιδιά που πεθαίνουν από πείνα και αρρώστιες στην άλλη άκρη του κόσμου, ή τότε που παρακολουθούσαμε τους δημοσιογράφους που κάλυπταν τα γεγονότα του πολέμου σε live σύνδεση από εκεί; Θυμάστε εκείνο το τσίμπημα ενοχής που νιώθαμε, επειδή εμείς ήμασταν βολεμένοι στους καναπέδες μας ενώ κάποιοι άλλοι αγωνίζονταν για το καλό των συνανθρώπων μας;

Η φωνούλα της συνείδησης τότε σε ρωτούσε: Εσύ τι κάνεις για όλα αυτά; Πώς συνεισφέρεις στον αγώνα για μια καλύτερη ζωή;

Σ’ εκείνες τις περιπτώσεις που η φωνούλα δυνάμωνε, έκανες κάτι.

Γραφόσουν στο σύλλογο της γειτονιάς σου, κατέβαινες σε καθιστική διαμαρτυρία για τα ανθρώπινα δικαιώματα. Μπορεί να μην έκανες πολλά, αλλά αν η φωνούλα σε βασάνιζε έκανες κάτι.

Τώρα όμως…. Τώρα οι ενοχές έφυγαν ανεπιστρεπτί! Το διαδίκτυο φροντίζει και για αυτό. Μαθαίνεις ας πούμε ότι «στη Ν. Αφρική 1 άτομο πέφτει θύμα βιασμού κάθε 26 δευτερόλεπτα».

Κι εσύ τι κάνεις γι’ αυτό; Σε ρωτάει πάλι η φωνούλα. Αλλά τώρα είσαι έτοιμος να αμυνθείς. Τώρα μπορείς να της απαντήσεις με αυτοπεποίθηση ότι κάνεις κι εσύ κάτι χρήσιμο. «Φόργουοοοορντ!» της φωνάζεις. «Προωθώ το email για να ενημερώσω και τους φίλους μου!»

Βρίσκεις ας πούμε ένα άρθρο που λέει ότι καταδικάστηκαν σε θάνατο τρεις Ιρανοί επειδή διαδήλωναν; Το ποστάρεις στη σελίδα σου, στο facebook, στο blog σου ή όπου αλλού τέλος πάντων μπορείς. Κι αμέσως αισθάνεσαι μια ανακούφιση. Έχεις κάνει το χρέος σου! Τώρα πίνεις ανενόχλητα την μπύρα σου. Ευαισθητοποιήθηκες, αγωνίστηκες ΚΑΙ εσύ. Εξάλλου, ο καθένας ενεργεί με τα μέσα του, δεν μπορούμε όλοι να βγούμε στους δρόμους!

Τέρμα οι ενοχές, λοιπόν. Και κάπως έτσι, από το βόλεμα του καναπέ μας γίναμε όλοι δημοσιογραφίσκοι, αγωνιστές, ακτιβιστές, δάσκαλοι ακόμη και γκουρού, μέσα από το διαδίκτυο και χωρίς να κουνήσουμε ούτε το δαχτυλάκι μας. Αναλάβαμε το «δύσκολο» έργο να εκπαιδεύσουμε τους άλλους -αφού εμείς είμαστε ήδη ευαισθητοποιημένοι!- φορώντας τις παντοφλίτσες μας και κάνοντας κοκούνινγκ.
Ωστόσο οι βιασμοί συνεχίζονται. Τρίχρονα, πεντάχρονα και οχτάχρονα παιδιά εξακολουθούν να πεθαίνουν καθημερινά από τις πιο απλές αρρώστιες και την πείνα. Οι Γιατροί Χωρίς Σύνορα (και όχι μόνο) αγωνιούν ακόμη να μαζέψουν έσοδα για φάρμακα, για τροφή. Οι ακτιβιστές της Greenpeace βρίσκονται εκεί έξω, στα δάση που ετοιμάζονται να κοπούν, στις μολυσμένες θάλασσες, στις διαδηλώσεις για τα λύματα των εργοστασίων. Οι πραγματικοί ακτιβιστές δεν «αγορεύουν» στο internet ενώ την ίδια στιγμή είναι ντυμένοι με φίρμες που έχουν φτιαχτεί από τα χεράκια παιδιών στην Μανίλα ή από εργάτες που παίρνουν για μισθό τους ένα δολάριο το μήνα.

Όχι. Δε φτάνουν 15, 30 ακόμη και 100 post στο facebook. Δε φτάνει η προώθηση της αλληλογραφίας μας για να πούμε ότι κάναμε το χρέος μας απέναντι σ’ αυτό τον πλανήτη, απέναντι στους συνανθρώπους μας. Απλώς δε φτάνουν και δεν πρέπει να φτάνουν! Το διαδίκτυο πρέπει να χρησιμοποιηθεί ως μέσο, όχι ως αυτοσκοπός. Δεν τελειώνουν όλα στο internet. Ν’ αρχίζουν ναι, αλλά όχι να τελειώνουν εδώ.

Χρειαζόμαστε μερικές αλογόμυγες νομίζω. Χρειαζόμαστε μερικές από εκείνες τις αλογόμυγες του Σωκράτη, να μας τσιμπούν, να μας «ξυπνάνε», ν’ αμφισβητούν, γιατί ένα τόσο ισχυρό μέσο μπορεί να διαδώσει την πληροφορία αλλά και την παρα-πληροφορία. Μπορεί να κοιμίσει συνειδήσεις, αν του το επιτρέψουμε. Γιατί πολύ απλά, από μόνο του ΔΕΝ ΑΡΚΕΙ!

Έτος: 9002 μ.Χ.
Πλανήτης: Νέα Αδαλλεμία

Στη Νέα Αδαλλεμία ξημερώνει η Μεγάλη Μέρα. Η μέρα που περίμεναν όλοι τέσσερα ολόκληρα χρόνια! Η μέρα της αναζήτησης του Χαμένου Θησαυρού. Και οι εκατό Νεοαδαλλεμιανοί βρίσκονται σε ετοιμότητα! Έχει γίνει πια κάτι σαν επέτειος γι’ αυτούς, σαν γιορτή, κάτι σαν τη δική μας Ολυμπιάδα…
Ναι, το κυνήγι του χαμένου θησαυρού για τους Νεοαδαλλεμιανούς είναι πλέον θεσμός!

Το κυνήγι είναι απλό και θα προσπαθήσω να σας το εξηγήσω χωρίς να σας μπλέξω με πολλές λεπτομέρειες. Βλέπετε, οι νόμοι της φύσης σ’ εκείνη την πλευρά του σύμπαντος είναι λίγο διαφορετικοί απ’ τους δικούς μας.
Ένας πανάρχαιος θρύλος αναφέρει ότι σε κάποιο σημείο του μικρού αυτού πλανήτη βρίσκεται θαμμένο ένα κουτί. Μέσα σε αυτό βρίσκεται το πολυτιμότερο αγαθό. Επί χρόνια ψάχνουν οι Νεοαδαλλεμιανοί να βρουν το κουτί και να το ανοίξουν, αλλά ακόμη δεν τα έχουν καταφέρει, καθώς για να ανοίξει το έδαφος και να ξεθαφτεί το κουτί, επιβάλλεται (και συγχωρήστε μου εδώ το τεχνικό του θέματος) να μεταβληθεί στο σημείο εκείνο η βαρύτητα του πλανήτη. Με απλά λόγια, πρέπει να βρεθούν τη συγκεκριμένη μέρα στο σημείο όπου βρίσκεται θαμμένο το κουτί, οι περισσότεροι κάτοικοι του νησιού. Κι αφού οι κάτοικοι είναι πάντοτε εκατό θα πρέπει να βρίσκονται εκεί τουλάχιστον οι 51 Νεοαδαλλεμιανοί!
Ποιο όμως είναι το «σωστό» σημείο;
Χρόνια τώρα, αιώνες πες καλύτερα, οι Νεοαδαλλεμιανοί δεν έχουν καταφέρει να το βρουν!

Οι προετοιμασίες έχουν ξεκινήσει πυρετωδώς αρκετούς μήνες πριν τη μεγάλη μέρα. Κατά την περίοδο της προετοιμασίας οι κάτοικοι οργανώνονται, κάνουν γιορτές, μαλώνουν και μονοιάζουν. Στόχος κάποιων είναι να πείσουν τους υπόλοιπους να πάνε στην τοποθεσία που πιστεύουν οι ίδιοι ότι κρύβεται ο χαμένος θησαυρός.
Ο Έλ-Λο, 18 χρονών πια (με το δικό μας σύστημα μέτρησης), είναι κατενθουσιασμένος που θα λάβει πάλι μέρος στο Κυνήγι! Αν θυμάστε, ο Έλ-Λο είναι ένας ξεχωριστός Νεοαδαλλεμιανός. Είναι ο μοναδικός Νεοαδαλλεμιανός που έχει φωνή! Είδαν κι έπαθαν οι γονείς του να τον σταματήσουν να μιλάει και να του μάθουν να επικοινωνεί τηλεπαθητικά. Του Έλ-Λο δεν του άρεσε και πολύ αυτό, αλλά για να μην κακοκαρδίσει τους γονείς του, συγκρατούσε τη γλώσσα του και επικοινωνούσε κι αυτός τηλεπαθητικά όπως όλοι οι άλλοι.
Φέτος λοιπόν ήταν γεμάτος ελπίδα ο Έλ-Λο! Θα τον βρούμε σίγουρα το θησαυρό!
Τα ‘βαζε όμως κάτω ξανά και ξανά αλλά δεν του ‘βγαιναν! Τόσα τα χρόνια που παίζεται το Κυνήγι επί τόσα τα μέρη του πλανήτη… Τς! Μα δε γίνεται! Δεν μπορεί! Σύμφωνα με τους υπολογισμούς του Έλ-Λο θα έπρεπε να τον είχαν ήδη ανακαλύψει το θησαυρό τουλάχιστον 3 φορές! Ένα σημείο να έψαχναν κάθε φορά όλα αυτά τα χρόνια θα είχαν καλύψει όλο τον πλανήτη τρεισήμισι φορές!
Κάτι δε γίνεται σωστά… σκέφτηκε ο Έλ-Λο από μέσα του αλλά δεν τόλμησε να βγάλει τσιμουδιά.

-Εσείς πού θα πάτε φέτος; Άκουσε έναν τύπο να ρωτάει τηλεπαθητικά μια ομάδα ανθρώπων.
-Εγώ θα πάω στο σημείο που ανατέλλει ο ήλιος μας! Είμαι σίγουρος ότι εκεί βρίσκεται ο θησαυρός, απάντησε ένας.
-Όχι όχι εγώ θα πάω στο μισοθαμμένο άγαλμα! Εκεί είναι το σωστό σημείο! Μαζί με το άγαλμα είναι θαμμένος και ο θησαυρός σας λέω, είπε ένας άλλος Νεοαδαλλεμιανός.
Άλλοι δήλωσαν ότι θα ανέβουν το γαλανόλευκο βουνό, άλλοι θα πήγαιναν στην πολύχρωμη θάλασσα να κάνουν και τα μπανάκια τους και κάποιοι άλλοι θα κατευθύνονταν προς τα κόκκινα χωράφια. Θα θέριζαν κιόλας! Δεν υπάρχει λόγος να μη συνδυάσουμε το κυνήγι και με λίγη δουλειά, διατείνονταν.
Ο Έλ-Λο ρώτησε αυθόρμητα έναν Νεοαδαλλεμιανό γιατί θέλει να πάει στο ίδιο σημείο που είχε πάει και στο προηγούμενο κυνήγι, αφού ούτε τότε αποκαλύφτηκε θησαυρός εκεί. Ο Νεοαδαλλεμιανός δεν έδειχνε να καλοθυμάται πού είχε πάει αλλά δεν τον ένοιαζε κιόλας. Όχι, εγώ θα πάω εκεί. Αυτό είναι το σημείο! Είμαι σίγουρος! Μάταια προσπαθούσε ο Έλ-Λο να του δείξει πως με βάση την απλή λογική δεν μπορεί να είναι αυτό το σημείο του θησαυρού. Ο Νεοαδαλλεμιανός ήταν ανένδοτος! Όλοι τους ήταν δηλαδή. Τότε ήταν που για πρώτη φορά ο Έλ-Λο συνειδητοποίησε ότι οι συντοπίτες του δεν είχαν δυνατή μνήμη.
Προσπάθησε να τους προτρέψει να οργανωθούν, να πάνε όλοι μαζί κάπου κι αν δεν ανοίξει να πάνε πάλι όλοι μαζί κάπου άλλου. Θα δοκίμαζαν έτσι όχι ένα αλλά δυο διαφορετικά μέρη μέσα στην ίδια μέρα! Μπορεί και τρία… αλλά ο καθένας έλεγε τα δικά του και όλοι επέμεναν στη γνώμη τους. Κι έτσι τους άφησε. Ας κάνει ο καθένας ό,τι νομίζει, σκέφτηκε ο Έλ-Λο. Εκείνος θα ακολουθούσε το σχέδιό του κι αν ήταν τυχερός θα έβρισκε το θησαυρό. Είχε μεγάλες ελπίδες αυτή τη φορά ο Έλ-Λο. Πίστευε ότι θα τα κατάφερνε, έστω και μόνος του!

Ώσπου η μεγάλη μέρα έφτασε. Ο πράσινος ήλιος φάνηκε στην ανατολή και κάμποσοι Νεοαδαλλεμιανοί ξεκίνησαν το ταξίδι τους προς τα εκεί. Στην άλλη άκρη του πλανήτη ο πυρσός του μισοθαμμένου μπλε αγάλματος άναψε μια κατακόκκινη φλόγα με τρόπο μαγικό. Κάθε τέσσερα χρόνια άναβε αυτή η φλόγα. Ένα δεύτερο τσούρμο Νέο-Αδαλλεμιανοί κίνησαν προς αυτή την κατεύθυνση. Για να μην πολυλογώ, όλοι πήγαν κάπου τέλος πάντων.

Ο Έλ-Λο γεμάτος ενθουσιασμό έτρεξε γρήγορα προς τη μια τοποθεσία. Περίμενε μερικές ώρες εκεί, αλλά μη βλέποντας αποτέλεσμα, είδε ότι αν έτρεχε γρήγορα προλάβαινε κανά δυο τοποθεσίες ακόμη.

Με τόσο τρέξιμο, η μέρα πέρασε χωρίς να την καταλάβει. Με τον Έλ-Λο να τρέχει σαν μπαλαντέρ δεξιά κι αριστερά, κάποια στιγμή σχηματίστηκε πλειοψηφία αλλά δυστυχώς, για άλλη μια χρονιά δεν έγινε τίποτε. Ούτε ο πλανήτης ταρακουνήθηκε, ούτε το έδαφος άνοιξε, ούτε θησαυρός εμφανίστηκε. Τίποτε απολύτως.
Οι Νεοαδαλλεμιανοί είχαν ξεχάσει πια ακόμη και τι ψάχνουν.
Τι θησαυρός είναι αυτός που περιμένουμε να βρούμε; Πώς θα καταλάβουμε δηλαδή ότι τον βρήκαμε; Ο θρύλος λέει ότι μέσα στο κουτί υπάρχει το πολυτιμότερο αγαθό. Ποιο είναι αυτό; Αυτές τις απορίες εξέφρασε ο Έλ-Λο, αλλά όλοι τον κοιτούσαν σιωπηλοί. Κανείς δεν του απάντησε και μάλλον κανείς δεν ήξερε τι πραγματικά να του απαντήσει.

Είχε νυχτώσει πια για τα καλά. Όλοι οι Νεοαδαλλεμιανοί ήταν κουρασμένοι και απογοητευμένοι. Ένας ένας άρχιζαν να αποσύρονται στα σπίτια τους. Πάει κι αυτό. Σε τέσσερα χρόνια πάλι.
Ο Έλ-Λο προσπαθούσε να τους μιλήσει τηλεπαθητικά: Μα, δεν καταλαβαίνετε, δεν έχει σημασία… έλεγε και ξανάλεγε αλλά κανείς δεν τον πρόσεχε.
Οι Νεοαδαλλεμιανοί όλο και λιγόστευαν καθώς επέστρεφαν στα σπίτια τους.
Ο Έλ-Λο κάθισε σε ένα βράχο. Ένιωθε κατάκοπος. Δεν έχει σημασία σας λέω…
Τα μάτια του Έλ-Λο πλημμύρισαν δάκρυα. Είχαν απομείνει ελάχιστοι ακόμη αλλά κι αυτοί ετοιμάζονταν να φύγουν. Ο Έλ-Λο δεν μπόρεσε να κρατηθεί άλλο. Ένιωθε την ψυχή του βαριά και τη γλώσσα του δεμένη κόμπο.
«Δεν έχει σημασία ο θησαυρός…» ψιθύρισε με πραγματική φωνή.
Δυο Νεοαδαλλεμιανοί τον άκουσαν και γύρισαν προς το μέρος του. Αλλά ήταν πολύ κουρασμένοι για να του κάνουν παρατήρηση για ηχορρύπανση. Πήραν τα πράγματά τους και έφυγαν αργά.
«Δεν έχει σημασία ο θησαυρός…» συνέχισε ο Έλ-Λο με πνιχτή φωνή από τη θλίψη και με σκυμμένο το κεφάλι «σημασία έχει να είμαστε ενωμένοι… Αυτό είναι το πολυτιμότερο αγαθό!» Σήκωσε το κεφάλι αλλά γύρω του δεν είχε μείνει πια κανείς. Ήταν ολομόναχος.

Το τεστ Γενικών Γνώσεων και Δεξιοτήτων του ΑΣΕΠ εσείς το γνωρίζετε;

Α, είναι πολύ απλό. Έχει κάποιες ερωτήσεις που απαιτούν να είσαι ενήμερος σε κάποια βασικά θέματα και να είσαι σε θέση να χρησιμοποιείς την κοινή λογική.

Παραθέτω ενδεικτικά δυο ερωτήσεις που τέθηκαν στο τελευταίο τεστ που έλαβε χώρα το Νοέμβριο του 2008:

 

Ερώτηση 1:

Τα πολιτικά κόμματα που εκπροσωπούνται σήμερα στη Βουλή των Ελλήνων είναι:

α) τρία

β) τέσσερα

γ) πέντε

δ) έξι

 

Ερώτηση 22:

Ένας μαθητής παρέδωσε στον καθηγητή του (8) εργασίες, καθεμία από τις οποίες είχε έκταση ή 1 ή 2 σελίδες. Αν ο μαθητής παρέδωσε συνολικά 12 σελίδες, πόσες εργασίες ήταν δισέλιδες;

α) Μία.

β) Δύο

γ) Τρεις

δ) Τέσσερις

 

Δεν ξέρω αλλά έχω μια ακατανίκητη επιθυμία να νιαουρίσω εδώ, κατά το «Τι κάνει νιάου νιάου στα κεραμίδια;» 

 

Ωραίο το τεστ δε λέω. Εγώ πάντως το βρήκα διασκεδαστικό! Ούτε να διαβάσεις χρειάζεται ούτε να κουραστείς. Παιχνιδάκι. Σε περίπτωση που θέλετε να παίξετε και με τις υπόλοιπες ερωτήσεις θα το βρείτε εδώ.

( Να και οι απαντήσεις).

Καλά μέχρι εδώ. Ξέρετε όμως ότι η βαθμολογία που θα πάρει κάποιος από αυτό το τεστάκι μοριοδοτείται x3 στις προκηρύξεις θέσεων για το Δημόσιο;

 

Ας κάνουμε τώρα μια απλή υπόθεση. Ας πούμε ότι κάποιος δεν τα πήγε και πολύ καλά σε αυτό το τεστάκι και με άριστα το 100 πήρε τη βάση, ήτοι 50.

50 x 3 = 150

Για πλάκα λοιπόν μαζεύει 150 μοριάκια. Αν τώρα στροφάρει λίγο παραπάνω και χτυπήσει ένα 70άρι ας πούμε, θα μαζέψει 210 μόρια. Περισσότερα δηλαδή από εκείνα που αντιστοιχούν σε ένα μεταπτυχιακό!!!

Με ένα απλό τεστ λοιπόν λίγων ωρών, και με ερωτήσεις στις οποίες μπορούν να απαντήσουν ακόμη και παιδιά ΑΠΑΞΙΩΝΕΤΑΙ στην ουσία ο κάτοχος ενός μεταπτυχιακού για το οποίο έχει φάει 1-2 χρόνια της ζωής του. Υπόψη ότι ένα μεταπτυχιακό στο γνωστικό αντικείμενο της θέσης που προσφέρεται μοριοδοτείται με 150 μόρια. Αν είναι σε άλλο γνωστικό αντικείμενο όμως τα μόρια είναι ακόμη λιγότερα, μόλις 50.

 

Αν τώρα ήσουν τζιμάνι και έγραψες άριστα στο τεστ πήρες δηλαδή 100 τότε μαζεύεις 100 x 3 = 300 μόρια. Τα ίδια δηλαδή που παίρνεις αν έχεις κάνει ένα διδακτορικό!!! Και μιλάμε για διδακτορικό αυτού του γνωστικού αντικειμένου. Γιατί αν είναι σε άλλο γνωστικό αντικείμενο τότε παίρνεις μόνο 150 (δηλαδή μια απλή βάση στο τεστ γενικών δεξιοτήτων).

 Σας μπέρδεψα; Υπολογίστε τα μόνοι σας!

Γιατί λοιπόν να παιδεύεστε με σπουδές και να χάνετε τα χρόνια σας τζάμπα; Αράξτε καλύτερα σε μια καφετέρια, διαβάστε και καμιά εφημερίδα και έτοιμοι! Αφού ο κύριος ΑΣΕΠ σας λύνει το πρόβλημα με το δικό του τεστ, το οποίο προφανώς θεωρεί πολύ πιο έγκυρο για να καλύψετε μια θέση στο δημόσιο από ένα μεταπτυχιακό τίτλο σπουδών! 

Πού ζούμε; Ποιος τα μελετά και τα αποφασίζει αυτά; 

Και για να μην παρεξηγηθώ, να τονίσω εδώ ότι θεωρώ ΣΗΜΑΝΤΙΚΕΣ τις γενικές γνώσεις. Σαφέστατα, δεν μπορεί κάποιος να θέλει να λέγεται επιστήμονας και να μη γνωρίζει απλά πράγματα, όπως τι είναι το Συμβούλιο της Επικρατείας. Αλλά από την άλλη ερωτώ: Το να γνωρίζει κάποιος «τι είναι το Συμβούλιο της Επικρατείας», τον καθιστά αυτομάτως και επιστήμονα; Λειτουργεί αμφίδρομα δηλαδή αυτό; Ο ΑΣΕΠ αυτό δείχνει να πιστεύει πάντως! Μοριοδοτώντας τα κατ’ αυτόν τον τρόπο, εξισώνει τις γενικές γνώσεις με τα διδακτορικά!!!

Originally uploaded here

 

 

 

 

Ήταν αργά. Μετά τα μεσάνυχτα. Τον είχε πάρει ο ύπνος από νωρίς αλλά τον ξύπνησε ο καύσωνας του καλοκαιριού. Σηκώθηκε λουσμένος στον ιδρώτα και πήγε να βάλει ένα ποτήρι νερό. Δε θυμόταν τι όνειρο είχε δει αλλά ένιωθε παράξενα. Αισθανόταν μια περίεργη έξαψη. Ένα αίσθημα χαράς στο στομάχι του και ταυτόχρονα έναν κόμπο στο λαιμό του. Μια αναστάτωση… μια λαχτάρα… Ναι! Λαχτάρα ένιωθε! Ήθελε να ζήσει. Tώρα όμως! Η ζωή ξεχείλιζε από κάθε πόρο του κορμιού του, και το άρωμα που ανέδιδε τυλιγόταν γύρω του και τον μεθούσε.

Ναι, ξύπνησε αργά μετά τα μεσάνυχτα και ήθελε τόσο πολύ να ζήσει…

Βγήκε να ηρεμήσει στο μικρό μπαλκονάκι του τρίτου ορόφου, όπου έμενε. Δεν τον ένοιαζε που ήταν μισόγυμνος, έτσι κι αλλιώς ήταν θεοσκότεινα. Το σοκάκι από κάτω του ήταν στενό και χωρίς φώτα. Μόνο στη γωνία του δρόμου υπήρχε ακόμη μια μισοσπασμένη λάμπα που αχνόφεγγε, αλλά το φως της δεν έφτανε ως το μπαλκόνι του. Έριχνε απλώς σκιές στον απέναντι τοίχο του γωνιακού δρόμου μεγεθύνοντας καθετί που ανακλούσε πάνω του.

Μέσα στην απόλυτη ησυχία της νύχτας άκουσε γυναικεία βήματα από το διπλανό δρομάκι να πλησιάζουν. Δεν μπορούσε να δει πέρα από τη γωνία αλλά από το βηματισμό ήταν σίγουρος ότι ήταν γυναίκα. Τα τακούνια από τις γόβες που φορούσε ακούγονταν αργά και ρυθμικά. Σχεδόν νωχελικά. Στον τοίχο φάνηκε η γεμάτη καμπύλες σιλουέτα της. Στάθηκε με το ένα πόδι της λίγο πιο πίσω από το άλλο κι έγειρε το κεφάλι της στο πλάι. Με μια απίστευτη θηλυκότητα σήκωσε το χέρι της και τίναξε τα μακριά κυματιστά μαλλιά της.

Τεντώθηκε όσο περισσότερο μπορούσε στην άκρη του μπαλκονιού του σε μια προσπάθεια να τη δει αλλά δεν τα κατάφερε. Η γωνία του δρόμου την έκρυβε. Αλλά το ημίφως από τη μισοσπασμένη λάμπα του χάριζε τουλάχιστον την ελκυστική σκιά της πάνω στον απέναντι τοίχο. Τότε ξαφνικά εμφανίστηκε η φιγούρα ενός άντρα πίσω της. Έσυρε αργά αλλά σταθερά τα χέρια του γύρω από τη μέση της και την τράβηξε απότομα πάνω του. Τα κορμιά τους ενώθηκαν στον τοίχο, ενώ το δικό του συνέχιζε να καίει, χωρίς να ευθύνεται πια η ζέστη γι’ αυτό. Εκείνη έγειρε λίγο ακόμη το κεφάλι της στο πλάι προσκαλώντας έτσι τα χείλη του να χαϊδέψουν το λαιμό της. Στο υγρό άγγιγμά τους, το πλούσιο στήθος της φούσκωσε κυματίζοντας και ένα ανάλαφρο αγκομαχητό έφτασε μέχρι το μπαλκόνι του τρίτου ορόφου. Αχχ!

Μπήκε μέσα. Έριξε μπόλικο νερό στο πρόσωπό του, φόρεσε ένα τζιν κι έφυγε μες στη νύχτα…

 

 

 

 

 

 

Έτος: 9002 μ.Χ.

Πλανήτης: Νέα Αδαλλεμία

 

Στο μακρινό, πολύ μακρινό πλανήτη Νέα Αδαλλεμία υπάρχει, όσο να πεις, μια αναστάτωση.

Γεννήθηκε νέος κάτοικος στον πλανήτη και ω, τι περίεργο! Έχει φωνή!!

 Τώρα σ’ εσάς που μιλάτε έτσι κι αλλιώς, δε θα σας κάνει και μεγάλη εντύπωση αυτό…

Στους κατοίκους όμως της Νέας Αδαλλεμίας το γεγονός αυτό είναι πολύ παράξενο! Σχεδόν εξωφρενικό! Πρόκειται για κοσμοϊστορικό γεγονός, για πραγματικό σκάνδαλο!

 

Κάτι που δε θυμούνται ούτε οι ίδιοι οι κάτοικοι της Νέας Αδαλλεμίας είναι ότι πριν από εκατοντάδες χρόνια ο πλανήτης τους ήταν ένας πολύ φασαριόζικος πλανήτης. Οι ιθαγενείς είχαν φωνή τότε και μιλούσαν δυνατά, και φώναζαν και ο καθένας έλεγε την άποψή του και διαφωνούσαν και τσακώνονταν και γενικά όλος ο μικρός πλανήτης είχε ένα συνεχές βουητό.

Τότε ήταν που κάποιοι εξεγέρθηκαν! Ε, δεν άντεχαν άλλο πια αυτή τη ζαλάδα! Έβαλαν λοιπόν νομοθέτες και δικαστές (γιατί όποιος έχει τα γένια έχει και τα χτένια) και κατόρθωσαν να επιβάλουν στους κατοίκους να μιλάνε λιγότερο! Αρχικά, θεσπίστηκε και σχετική νομοθεσία. Οι κάτοικοι επιτρεπόταν να μιλάνε μόνο εκ περιτροπής και ποτέ τις ώρες κοινής ησυχίας. Βέβαια ως «ώρες κοινής ησυχίας» ορίστηκαν όλες οι ώρες που φαίνεται το φεγγάρι στον ουρανό.

Για κακή τους τύχη(;) όμως η Νέα Αδαλλεμία δεν έχει μόνο ένα αλλά δυο φεγγάρια, οπότε έμεναν μόνο 2-3 ώρες που οι κάτοικοι είχαν το δικαίωμα να μιλάνε.

Οι νόμοι ήταν αυστηροί γι’ αυτό και οι κάτοικοι δεν έφεραν αντιρρήσεις. Εξάλλου ήταν ευρέως γνωστό και το ρητό: «Όπου δεν πίπτει λόγος, πίπτει…σανίδα».

Έτσι, οι κάτοικοι προσαρμόστηκαν και ο πλανήτης ησύχασε από τη φασαρία. Και καθώς η συνήθεια είναι μεγάλο πράγμα, σιγά σιγά οι νόμοι ξεχάστηκαν αλλά οι Νεοαδαλλεμιανοί είχαν εξοικειωθεί τόσο πολύ με τη σιωπή τους, που ξέχασαν να μιλούν ακόμη κι όταν τους επιτρεπόταν!

Με το πέρασμα των χρόνων, κανείς δε μιλούσε πια στη Νέα Αδαλλεμία. Η φυσιολογία του γένους τους μεταλλάχτηκε και εξελίχτηκε και οι Νεοαδαλλεμιανοί δεν είχαν ανάγκη πια τη φωνή. Μπορούσαν πλέον να συνεννοούνται με τη σκέψη.

 Κάπως έτσι πέρασαν εκατοντάδες χρόνια και κανείς δε θυμόταν τη βοή που μπορεί να προκαλέσει το κλάμα ενός νεογέννητου.

 

Ώσπου γεννήθηκε ο Έλ-Λο!

 

Ένας ξεχωριστός Νεοαδαλλεμιανός! Ο Έλ-Λο διέθετε φωνή! Και δεν τη διέθετε απλώς. Αλλά από τη στιγμή της γέννησής του, δεν έβαζε γλώσσα μέσα του ο άτιμος! Ροδάνι έτρεχε. Οι γονείς του τον κοιτούσαν σοκαρισμένοι. Οι φίλοι και οι γείτονες το ίδιο. Για την ακρίβεια, και οι εκατό κάτοικοι του πλανήτη άκουγαν άναυδοι τον Έλ-Λο να λέει τις σκέψεις του, να περιγράφει τα συναισθήματά του και να αναλύει τις απόψεις του. Μια σταλιά πράμα αυτός ο Νεοαδαλλεμιανός και το τι ηχορρύπανση προκαλούσε δεν περιγράφεται. (Αν ήταν στην Ελλάδα, θα λέγαμε ότι είχε καταπιεί γλιστρίδα).

Όλοι ήταν μουδιασμένοι απέναντι σε αυτό το νέο φαινόμενο, και κανείς δεν ήξερε πώς να το αντιμετωπίσει.

Πολλοί σκέφτηκαν ότι η φωνή του Έλ-Λο θα τους βάλει σε μπελάδες. Κάποιοι πάλι τον θαύμασαν μέσα τους, ζήλεψαν τη δυνατότητά του να μιλάει και να εκφράζεται… αλλά ντράπηκαν να μοιραστούν αυτή τη σκέψη τους με τους άλλους, και την κράτησαν αποκλειστικά για τον εαυτό τους.

Οι γονείς του έσπευσαν να τον δικαιολογήσουν! Ήταν μικρός ακόμη. Σύντομα θα μάθαινε να χρησιμοποιεί τη σκέψη του και θα έπαυε να μιλάει. Γρήγορα γρήγορα προσέλαβαν δασκάλους και του ξεκίνησαν εντατικά μαθήματα τηλεπάθειας.

Ωστόσο, ένα πράγμα ήταν ξεκάθαρο σε όλους… Το φαινόμενο Έλ-Λο ήρθε εδώ για να μείνει και ένα νέο κεφάλαιο ανοιγόταν στην ιστορία της Νέας Αδαλλεμίας.

Από σήμερα εγκαινιάζουμε στο «Κολυμπώντας στη Φεγγαρόστρατα» μια νέα σειρά ιστοριών επιστημονικής φαντασίας (sci-fi). Πρόκειται για τις ιστορίες και τα πάθη των κατοίκων της Νέας Αδαλλεμίας και του ξεχωριστού Νεοαδαλλεμιανού, Έλ-Λο.

2.68 εκατομμύρια έτη φωτός μακριά από τον πλανήτη που κάποτε ήταν γνωστός με το όνομα Γη, βρίσκεται ο πλανήτης Νέα Αδαλλεμία. Η Νέα Αδαλλεμία είναι ένας πλανήτης του Μ31, γνωστού και ως Γαλαξίας της Ανδρομέδας.

Πρόκειται για έναν πολύ πολύ μικρό πλανήτη, γι’ αυτό και δε φαίνεται εύκολα στους αστρονομικούς χάρτες και ο συνολικός πληθυσμός του είναι όλοι κι όλοι εκατό κάτοικοι. Κατά ένα περίεργο, σχεδόν μαγικό τρόπο, όσα μωρά κι αν γεννηθούν, ο αριθμός των κατοίκων -ανά τετραετία που μετριούνται- παραμένει σταθερά εκατό.

Σιγά σιγά θα πούμε πολλές ιστορίες για τη Νέα Αδαλλεμία. Θα σας περιγράψω τη μορφολογία της, (η οποία είναι πολύ διαφορετική από τη δική μας) όπως η πολύχρωμη θάλασσα, τα κόκκινα χωράφια, ο πρασινωπός ήλιο, το γαλανόλευκο βουνό, θα σας μιλήσω για τα μνημεία της, ακόμη και για εκείνο το άγαλμα που είναι μισοθαμμένο εδώ και αιώνες στη μια άκρη του πλανήτη. Θα σας περιγράψω επίσης και το Κυνήγι του Χαμένου Θησαυρού που λαμβάνει χώρα στον πλανήτη κάθε τέσσερα χρόνια (με βάση το δικό μας σύστημα μέτρησης βεβαίως). Ίσως μάλιστα να σας αποκαλύψω και πώς η Νέα Αδαλλεμία πήρε τη σημερινή ονομασία της… Αλλά δεν ξέρω, ίσως και να μην το κάνω αυτό το τελευταίο… ίσως να σας αφήσω να το μαντέψετε μόνοι σας…

Παρ’ όλα αυτά, σε περίπτωση που οι ιστορίες σας φανούν οικείες και γνώριμες, μην ξαφνιαστείτε! Ακόμη και 2.68 εκατομμύρια έτη φωτός μακριά από εμάς, τα πλάσματα, που είναι οργανωμένα σε  κοινωνίες, αντιμετωπίζουν παρόμοια προβλήματα με τα δικά μας.

Δε με πιστεύεις; 8 στους 10 Αθηναίους το λένε! Είμαι δημόσιος κίνδυνος σου λέω! Πάει και τελείωσε.

Υπάρχουν και ντοκουμέντα! Ορίστε το λένε και τα στοιχεία που προέκυψαν από έρευνα της METRON ANALYSIS, η οποία πραγματοποιήθηκε από τις 5 έως τις 10 Ιουνίου σε δείγμα 600 Αθηναίων -αντρών και γυναικών- ηλικίας από 18 ετών και άνω.   http://www.enet.gr/?i=news.el.ellada&id=58908

Οι Αθηναίοι απάντησαν σε ερωτήσεις τύπου: «Θα καθόσασταν δίπλα στο λεωφορείο σε άτομο που…», «θα μένατε σε ένα διπλανό διαμέρισμα από κάποιον που…», «θα νοικιάζατε το σπίτι σας σε κάποιον που…», «θα δίνατε δουλειά σε κάποιον που…», «θα παντρευόσασταν κάποιον που…»

 Επίσης το 89% των Αθηναίων δηλώνει ότι δεν έχει ΚΑΝΕΝΑ άτομο στο οικογενειακό ή φιλικό του περιβάλλον που να ανήκει στους σωματικά ανάπηρους!

Τελικά όλοι επιθυμούν να “ξεχωρίζουν” αλλά όταν κάποιος πραγματικά διαφέρει τότε τον απομακρύνουμε, τον στήνουμε στον τοίχο ή απλώς… ΔΕΝ ΤΟΝ ΞΕΡΟΥΜΕ!

 

Θυμάμαι τώρα το διάλογο που έφτασε κάποτε στ’ αυτιά μου ανάμεσα σε Έλληνα και Γάλλο (πρόεδροι-εκπρόσωποι και οι δυο Συλλόγων Ατόμων με Αναπηρία):

Γάλλος: Από ρατσισμό πώς πάτε;

Έλληνας: Τα τελευταία χρόνια έχουν γίνει αρκετοί πρόοδοι και τα στατιστικά δείχνουν….

Γάλλος: Βρε άσε τα στατιστικά. Άμα πας στην παραλία, πόσα «μικτά» ζευγάρια θα δεις; (ο ένας με αναπηρία, ο άλλος χωρίς αναπηρία).

Έλληνας: ……………… 

 

Εντάξει, ο Γάλλος ήταν πολύ μπροστά! Γιατί είχε κατανοήσει ότι το ‘δεν είμαι ρατσιστής’ δεν έγκειται απλώς στο «ανέχομαι να υπάρχεις κάπου εκεί δίπλα», αλλά,

Σε βάζω σπίτι μου,

               Σε κάνω παρέα,

                               Σου δίνω δουλειά,

                                                 Σε Ερωτεύομαι…

 

Βγαίνω απ’ τη δουλειά και πάω να κατέβω από το πεζοδρόμιο στο δρόμο χρησιμοποιώντας την ειδική ράμπα που έχουν για τους ανθρώπους με αναπηρικά αμαξίδια. (Για όσους δεν το γνωρίζουν, χειρίζομαι αναπηρικό αμαξίδιο. Ηλεκτρονικό παρακαλώ!)

Είμαι πάνω στην ράμπα λοιπόν έτοιμη να κατέβω στο δρόμο. Ακριβώς από πάνω μου μια τεράααστια σηματάρα που δείχνει ότι απαγορεύεται το παρκάρισμα εκεί και δίπλα του το γνωστό αναπηρικό σήμα (βλ. φωτό). Τεράστιο κι αυτό. Για τους στραβούς και τα άλογα. (Ναι, ναι, έχουμε και άλογα ανάμεσά μας)

Μπροστά μου, έρχεται ξαφνικά ένα αυτοκίνητο με μεγάλη ταχύτητα, παρκάρει κλείνοντας τελείως τη ράμπα και αποκλείοντάς με στο πεζοδρόμιο. Μιλάμε, τόσο γρήγορο παρκάρισμα ούτε με το forward πατημένο στο remote control δεν πετυχαίνεις.

Σκέφτομαι: «Δε θα με είδε».

Από το αυτοκίνητο βγαίνει όλο χάρη, μια κυρία, με τα κλειδιά στο χέρι και βιαστική… πολύ βιαστική!

«Εεε, συγνώμη», της λέω (βλέπετε η μαμά μου μ’ έμαθε να είμαι πάντα ευγενική και να τρώω με κλειστό το στόμα). «Απαγορεύεται το παρκάρισμα εδώ!»

Με κοιτάζει, σαν να μην καταλαβαίνει, σαν να μη βλέπει ότι με έχει αποκλείσει και δεν μπορώ να φύγω και μου λέει: «Αχ, ναι, αλλά δε θ’ αργήσω!»

«Μάλλον δεν καταλάβατε. Θέλω να φύγω και δεν μπορώ!»

Με το πιο αθώο βλέμμα που μπορεί να πάρει κανείς απαντά: «Μα ένα λεπτό θα κάνω μόνο. Να πληρώσω το νερό γιατί θα κλείσει το ταμείο!» μου λέει δείχνοντάς μου το Δημαρχείο της περιοχής.

«Θέλετε δηλαδή να σας περιμένω εδώ στο πεζοδρόμιο μέχρι να τελειώσετε τη δουλειά σας;;;;» τη ρωτάω έκπληκτη!

«Δε θα αργήσω! Βιάζομαι!!» μου ξαναλέει εκείνη με ένα υφάκι: Μα αυτονόητο δεν είναι αυτό που λέω;

«Κι εγώ βιάζομαι, κυρία μου! Για την ακρίβεια, θα είχα φύγει ήδη αν δε μου κλείνατε το δρόμο. Έχετε την απαίτηση να καθυστερήσω τη δική μου δουλειά για να κάνετε τη δική σας; (Έτσι ακριβώς της τα ‘πα. Στον πληθυντικό! Χώρια που μετά με μούντζωναν οι φίλοι μου που δεν την έβρισα). Λυπάμαι, δε γίνεται να σας περιμένω».

“Μα μια στιγμούλα θα κάνω μόνο!” επανέλαβε η κυρία και δυσανασχετώντας έντονα, ξεφύσηξε, μπήκε πάλι στο αμάξι της και το τράβηξε!  Στάνταρ θα σκέφτηκε από μέσα της ότι τόση ώρα που μιλάμε, θα την είχε κάνει τη δουλειά της!!

Έφυγα κοιτάζοντας τριγύρω μου καχύποπτα… Έχει γούστο να πεταχτούν από μια μεριά Μπέκετ και Ιονέσκο και να μου κάνουν πλάκα. Βρε λες;

Μη σε ξεγελούν τα κοριτσίστικα μάτια μου. Δεν είναι αφελή. Απλώς, η γνώση έχει μετουσιωθεί σε κάτι άλλο…

Στους περισσότερους ανθρώπους, η ζωή παρουσιάζει πρώτα το χαρούμενο πρόσωπό της. Έτσι όταν έρχεται η στιγμή να γνωρίσουν τον πόνο, απογοητεύονται. Η γνώση χαράζεται βαθιά στα μάτια τους και βαραίνει το βλέμμα τους.

Τι γίνεται όμως στις περιπτώσεις που η χαρά σου αποκαλύπτεται μετά τον πόνο; Τι γίνεται όταν, τη στιγμή που έχεις χάσει κάθε ελπίδα, έρχεται και σου λέει: «Πάρε να ‘χεις! Χαρά, χαρά, χαρά».

Σαν το νόμισμα και η ζωή, που καθώς πέφτει από το χέρι σου περιστρέφεται ξανά και ξανά μέχρι τη στιγμή που θ’ αγγίξει το έδαφος και η περιστροφή θα λήξει. Πόνος, χαρά, πόνος, χαρά.

Γιατί, δυστυχώς ή ευτυχώς, μόνο έτσι έρχεται η γνώση. Τώρα τι θα την κάνει ο καθένας αυτή τη γνώση είναι δικό του θέμα. Σε κάποιους η γνώση γίνεται απογοήτευση ενώ σε άλλους μετουσιώνεται σε ελπίδα.

Γι’ αυτό, μη σε ξεγελούν τα κοριτσίστικα μάτια μου… Δεν είναι αφέλεια, είναι ΕΠΙΛΟΓΗ μου!

  

Αφιερωμένο… σε σένα… που βλέπεις τα μάτια μου κοριτσίστικα…

Πάντοτε σου άρεσαν τα θρίλερ. Αυτό το «ρίσκο του καναπέ» είναι πιστεύεις το καλύτερο! Είσαι ασφαλής ενώ ταυτόχρονα η αδρεναλίνη ανεβαίνει στα ύψη. Η καρδιά χτυπά γρήγορα. Το χέρι γραπώνει τον καναπέ και μπήγει τα νύχια βαθιά μέσα του. «Έλα μωρέ, σύνελθε. Αφού ξέρεις ότι αυτά είναι ψέματα», λες στον εαυτό σου.